آنچه از دیه گو دل گاستور باید بدانیم.

دیه گو فلورس آمایا (Diego Flores Amaya )  ملقب به دیه گو دل گاستور، نوازنده ایی از نسل کولی های اصیل که در سال 1908  در خیابان شماره هشت Calle Ronda در Arriate مالاگا چشم به جهان گشود. دیه گو در سنین کودکی مجبور به مهاجرتی خانوادگی به شهر کوچک Gastor گردید، شهری که نام هنری خود را بعدها از آنجا گرفت.

 وی زمانی که به سن ده سالگی رسید مجبور به مهاجرتی دوباره و این بار به شهر Moron de la Frontera به همراه خانواده اش گردید. شهری که تا زمان مرگ در آن سکنی گزید و بهترین دوران خود را در آن سپری کرد. پدر او یکی از تاجرین ثروتمند اسب و گاو به شمار می رفت و برای کسب و کار خود مجبور به مهاجرت های خانوادگی می شد. این امری بود که معمولاً به مهاجرت های خانوادگی وی منجر می شد، اما پس از مرگ پدر دیه گو دل گاستور، به همراه مادر خود در همان شهر Moron de la Frontera اقامت گزید. شهری که هنوز که هنوز است لبریز از احساسات ناب فلامنکو است.

دیه گو مطالعه در زمینه خوانندگی فلامنکو را در همین مسافرت های خانوادگی و از همان کودکی آغاز نمود، اما این روند خوانندگی فلامنکو چندان برای دیه گوی جوان خوشایند نبود و خیلی زود به نوازندگی فلامنکو روی آورد. خود وی می گفت : زمانی که توانایی کمی در خواندن موسیقی فلامنکو دارم قطعا در نوازندگی گیتار فلامنکو به آرزوهایم خواهم رسید، اما وی اعتقاد داشت که لازم است قبل از یادگیری گیتار کمی در دنیای خوانندگی سیر کند.

گفته شده است که دیگو دل گاستور، مرد ساده و سرزنده ایی بود که به زندگی روستایی علاقه بسیاری نشان می داد و از الزامات او در زندگیش می توان فقط به غذا، مشروبات الکلی و فلامنکو نام برد. او به ندرت به خارج شدن از Moron de la Frontera اقدام می نمود و از اجرا در کافه های محلی این شهر چون juergas به مراتب راضی تر از اجرا در سالن ها و آمفی تئاتر های مهم دنیا بود .

حکایات فراوانی از موقعیت وی میان نوازندگان مطرح است که البته امروزه حتی بیشتر هم شده اند. حقیقت آن است که بسیاری از غیراسپانیائی ها او را مرد بزرگ موسیقی می دانند. شهرت گاستور همواره در خارج از مرز های اسپانیا بسیار بیش از داخل اسپانیا  بود. البته غیر از گاستور افراد دیگری هم بودند که شهرتشان در خارج، بیش از داخل اسپانیا بود. مثلا کارلوس مونتویا که در جوانی به نیویورک رفت، موسیقی خاص و عامه پسند او مخاطبین فراوانی در امریکا جذب کرد، حال آنکه تک نوازی به آن سبک در اسپانیا چندان مرسوم نبود. سابیکاس جوان هم در نیویورک سکونت داشت، البته موسیقی سابیکاس فلامنکویی اصیل و سرشار از احساسات کولی ها بود و این روند به محبوبیت وی کمک زیادی می کرد.

 دیه گو سبک ساده ایی از نوازندگی گیتار فلامنکو را پایه گذاری نمود. اما تعمق در این سبک ساده، موسیقدانان بزرگ را معترف به نبوغ این انسان استثنایی نموده است. کسی که بسیاری معتقدند  او با گیتار خودش درد دل می کرد. او با تفسیر های عمیق از آثار فدریکو گارسیا لورکا روی دیگری از این آثار شاعر بزرگ را به اهالی موسیقی عرضه نمود.

او از کولی هایی بود که به سنت های دیرین فلامنکو علاقه زیادی نشان می داد و هیچگاه حاضر نشد که برای لحظه ایی خود را از اجتماعات دوست داشتنی کولی های شهر Moron دور کند. این احترام به سنت ها باعث محبوبیت بیش از پیش او در نزد تمامی اهالی هنر گردید. او نمایشی نبود، چیره دست هم نبود و حتی نمی خواست تکنواز باشد. از شهرت گریزان بود، همیشه به عنوان هم نواز، خوانندگانی را که به Moron می آمدند یا در شهر های مجاور سکنی داشتند همراهی می کرد. با این حال شهرت او در خارج از اسپانیا چنان گستره ای یافت که بسیاری از امریکا و سایر نقاط جهان فقط برای دیدن او به Moron de la Frontera  می آمدند.

داستان های زیادی در مورد زندگی غیر عادی او در میان موسیقدانان مطرح است، به خصوص اینکه وی چگونه هزاران هزار پزوتا (واحد پول اسپانیا) را که می توانست به راحتی به دست بیارد را رها کرد و به اجرا در کافه های محلی شهر خود و در پیش گرفتن راه و رسم کولی های قدیم پرداخت. او می گفت که به لحاظ مالی آزاد است و دوست ندارد حتی فکر رسیدن به شهرت هنرمندانی چون Sabicas و Niño Ricardo را به خود راه دهد. دیه گو معتقد بود که روح هنر در آشفتگی ثروت و شهرت گرفتار خواهد شد و آنگاه هنر جنبه ایی فرعی را در زندگی پیدا خواهد کرد. با وجود سطح بسیار بالای او از لحاظ فنی، اما آثار او در سادگی مخصوص خود دیه گو دل گاستور خلق شده اند. در واقع می توان گفت جنبه های استعدادی و احساسی هنر برای او اهمیتی فراتر از تکنیک و سرعت داشت. نوازندگی ساده و بی آلایش وی بدور از هرگونه خودبینی و غرور باعث شد که بسیاری از علاقه مندان وی از سرتاسر دنیا برای دیدن هنر او رنج سفر تا Moron de la Frontera را تحمل و به آرزوی خود دست یابند. امروزه تعداد کمی از ویدئو کلیپ های نوازندگی وی موجود و همچنین تعدادی آثار ضبط شده از وی نیز در دسترس هنرمندان می باشد که همگی نبوغ این اسطوره کولی و سبک نوازندگی و آهنگسازی اختصاصی او را نشان می دهند .

دیه گو دل گاستور در چند قسمت از سری Rito y Geografia del Cante  در دهه 1960 و 1970 شرکت نمود که ضبط این آثار امروزه نشان می دهد او مهارت های خود را به عنوان یکی از بهترین نوازندگان دوران خود به خوبی به همگان نشان داده است. او گیتاریست مورد علاقه خواهران La Fernanda و La Bernarda de Utrera  و همچنین Juan Talega  و Antonio Mairena محسوب می شد. او با خوانندگان بزرگی چون Manuel Vallejo نیز به اجرا پرداخته است، اما بیان شده است که دلیل عدم همراهی او با  آنتونیو چاکن بزرگ به  این خاطر بوده است که وی علاقه زیادی به صداهای تیز و زیر نداشته است.

 گیتار دیه گو ابزاری برای بیان احساسات عمیق بود، نه برای نوازندگی و نشان دادن قابلیت های فنی، اما چگونه ایفا کردن این احساسات بر روی گیتار نکته ایی مبهم است در بین اهالی هنر. آثار خلق شده او اغلب فی البداهه بودند و در لحظه های ناب اجتماعات ساده کولی های شهر  Moron به ذهن دیگو می رسید و این امر باعث ساختن شاعرانه ترین و احساساتی ترین فالستا ها در فلامنکو گردیده است. سبک نوازندگی او عمیق بود اما شفافیت خاص خود را داشت. او با گیتار خود رابطه ایی عاشقانه داشت و اوج این عشق را می توان در اجرای سبک های مورد علاقه وی چون siguiriyas ، soleares و bulerías درک کرد. این سبک ها در آن زمان محبوب ترین سبک های آندلس محسوب می شدند و او اوج هنرنمایی در این سبک در زمان خود محسوب می شود.

اما سرانجام در 7 جولای 1973 زمانی که شهر  Moron de la Frontera خود را برای برگزاری فستیوال فلامنکو آماده می کرد به ناگاه تمامی اهل آن در ماتم مرگ دیه گو دل گاستور فرو رفتند و هنرمندان بزرگ عالم فلامنکو در غم از دست دادن این اسطوره افسانه ایی برای وداع با وی از سراسر دنیا به Moron شتافتند.

 

 

 

تاریخ:1389/3/4

مترجم: میثم امینی

منبع: دنیای فلامنکو