بهرام آقاخان نامی آشنا برای علاقه مندان فلامنکو در سرتاسر ایران است. وی که از پیشگامان هنر فلامنکوی اصیل و علمی در ایران می باشد، تاکنون تلاش های فراوانی در جهت پیشرفت این هنر زیبا در ایران نموده است. بسیاری از هنرمندان فلامنکو که امروز به اجرای صحیح فلامنکو می پردازند بخش اعظمی از هنر خود را مدیون تلاش های این هنرمند خوب فلامنکو هستند. شاید از آن سال ها مدت زمان زیادی دور نشده باشیم که علاقه مندان فلامنکو در سرتاسر کشور بی توجه به اصول و رموز اصلی این هنر، با اجرای صرف نت های فلامنکو، غافل از هرگونه مبنای علمی، تصور نوازندگی صحیح فلامنکو را در ذهن خود می پروراندند، اما امروزه با تغییر فضای موسیقی فلامنکو در کشورمان و قرا گرفتن بسیاری از علاقه مندان در راه صحیح و اصیل این موسیقی، می توان گفت وضعیت این هنر در ایران رو به بهبود رفته است. از جمله اقدامات بسیار ارزنده در این زمینه به برگزاری جشنواره های فلامنکو در سالیان اخیر می توان اشاره نمود. به همین جهت و به بهانه برگزاری جشنواره فلامنکو اخیر در کشورمان ترتیب مصاحبه ایی با آقای آقاخان که یکی از داوران این جشنواره محسوب می شوند را داده ایم. امید آن داریم که این همکاری مبنای خوبی در تعاملات مابین اهالی هنر فلامنکو در کرمان و همچنین تیم وب سایت کرمان فلامنکو و این هنرمند ارزنده کشورمان، با هدف گسترش فلامنکو در سرتاسر کشور باشد. قبلاً از حسن نیت و همکاری صمیمانه ایشان در امر این مصاحبه تشکر می نماییم. شما علاقه مندان موسیقی فلامنکو را به مطالعه این مصاحبه دعوت می نمایم.

میثم امینی زاده 88.7.22

 

 

آقای آقاخان، جشنواره فلامنکو امسال هم برگزار شد، به عنوان اولین سوال، شما یکی از هنرمندان و داورانی بودید که در بطن این جشنواره حضور داشتید و نوازندگی شرکت کنندگان را محک می زدید، سطح کلی این جشنواره را چگونه دیدید؟

 ببینید، امسال از لحاظ کمیت، شرکت کنندگان بیش از چهل نفر در این جشنواره شرکت کردند. البته از لحاظ کیفی نمی توان گفت سطح کلی همه شرکت کنندگان خیلی بالا بود، یعنی هم نوازنده خیلی خوب داشتیم که می توان به نوازندگانی که به مرحله فینال راه پیدا کردند اشاره نمود، هم نوازنده معمولی داشتیم که امتیاز رسیدن به فینال را کسب نکردند ولی امتیازی نزدیک به آن دسته از هنرمندانی که به فینال رسیدند را دریافت کردند و هم نوازنده خیلی ضعیف داشتیم که اصلاً استاندارد نبودند. اما تصوری را که من از نوازندگی برخی از شرکت کنندگان در این جشنواره داشتم بسیار بالاتر از این نوازندگی بود که آنها در این جشنواره ارائه دادند. چرا که خود من قبلاً بارها نوازندگی آنها را دیده بودم که بسیار بالاتر از کارهای ارائه شده در این جشنواره بود، خصوصاً برخی از نوازندگان که به فینال هم راه پیدا کردند نتوانستند تمامی هنر خود را عرضه کنند و من انتظار اجرای بهتری از آنها را داشتم، اما می توانم بگویم که در بخش فینال به مراتب نسبت به بخش قبلی سطح بالاتری را دیدیم، خصوصاً با حضور سفیر محترم کشور اسپانیا در مجموعه ارسباران می توان گفت اجراها جان دار تر شد. اما بازهم انتظاراتی را که من از فینالیست ها داشتم برآورده نشد، اشتباه یا نقصی در نوازندگی آنها وجود نداشت، خوب اجرا کردند ولی تا ایده آل لذت بخش از نظر من فاصله محسوسی داشتند.

 

یعنی به نظر شما این جشنواره نسبت به دوره های قبلی پیشرفت درخور توجه ایی نداشت؟

تا شما پیشرفت را در چه چیزهایی ببینید، از نظر من پیشرفت فلامنکو (خصوصاً در ایران) زمانی تحقق پیدا می کند که تعداد افرادی که درک صحیح از موسیقی فلامنکو دارند افزایش یابند. شما به خوبی می دانید که تا همین ده سال قبل تعداد انگشت شماری موسیقی صحیح و اصیل فلامنکو را می شناختند، عده زیادی تصور می نمودند که این موسیقی را با نت و کتاب بی هیچ قاعده و قانونی می توانند اجرا کنند، اصلاً کمپاس و ریتم برای آنها معنی نداشت، اما الان وضعیت فرق کرده است، خیلی از نوازندگان شروط اصلی و اساسی فلامنکو (کمپاس و ریتم) را رعایت می کنند، این خیلی مهم است. یکی از شروط اساسی این دوره از مسابقات این بود که نوازندگان شناخت صحیحی از ریتم داشته باشند، گرچه باز هم بودند نوازندگانی که اصلاً شناختی از ریتم نداشتند و آمده بودند که فقط در جشنواره شرکت کرده باشند، ولی تعداد کسانی که با ریتم آشناتر بودند به نسبت زیادتر شده بود. ما زمانی که اطلاعات علاقه مندان فلامنکو را در مورد این موسیقی بالاتر ببریم قطعاً پیشرفت کرده ایم نه اینکه پیشرفت را در بهتر شدن روزبه روز یک نوازنده بدانیم. اگر نوازنده ایی روز به روز پیشرفت کند برای عموم علاقه مندان شاید پیشرفت زیادی حاصل نشود، اما در واقع این یک پیشرفت شخصی است نه پیشرفت فلامنکو، پیشرفت فلامنکو در ایران را از نظر من می توان در این دید که قبلاً ده یا حداکثر بیست نفر فلامنکوی اصولی را می شناختند و امروزه این تعداد به پنجاه نفر رسیده است، این پیشرفت واقعی فلامنکو است.

 

خوب سوالی که حال مطرح می شود این است که، برگزاری این جشنواره ها چه تجاربی را برای جامعه فلامنکوی ایران به ارمغان می آورد؟

یکی از تجربیات این جشنواره ها این است که نوازندگان در معرض محک جدی قرار می گیرند. شما می دانید، بسیاری از نوازندگان ایرانی عادت دارند که فقط در خلوت خود به اجرا بپردازند، هیچگاه نوازندگی آنها در معرض دید علاقه مندان قرار نمی گیرد و در واقع کسی نوازندگی آنها را نمی بیند، ولی نوازنده ایی که در این مسابقات شرکت می کند تجارب زیادی را می آموزد، حتی اگر رتبه ایی را هم بدست نیاورد و در همان دور اول حذف شود، تجربه نوازندگی در مقابل دیدگان متخصصان داوری و صدها علاقه مندی که اطلاعات نسبی از فلامنکو دارند تجربه کمی نمی تواند باشد، نوازنده ایی که این تجربه را کسب می کند با نوازنده قبل از حضور در این جشنواره تفاوت زیادی دارد. اما از فواید دیگر این جشنواره ها می توان به این نکته اشاره کرد که نوازندگان مختلف با سطح های متفاوت در این جشنواره شرکت و با هم آشنایی پیدا می کنند. این امر قطعاً در جهت تبادل افکار و تجربیات بسیار موثر است، از نظر آموزشی هم بسیار مفید است و پیشرفت فلامنکو را به صورت تصاعدی در خواهد آورد. البته در صورتی که این رابطه دوستانه و به دور از هرگونه غرض ورزی برقرار شود. اما تجربه دیگر این جشنواره ها به نظر من در این است که نوازنده ایی که می داند قرار است در چند ماه آینده در این مسابقات شرکت نماید قطعاً به تمرینات زیادتر، منظم تر و عمیق تری روی خواهد آورد، در واقع برای نوازنده ایی که در خلوت خود اجرا می کند هیچ انگیزه ایی وجود ندارد ولی با حضور در این جشنواره ها می توان به انگیزه خوبی دست پیدا کرد. در تمام دنیا روال همین است، یعنی یکی از موتورهای محرک هنرمندان همین برگزاری جشنواره ها و فستیوال هاست، البته این نکته را هم عرض کنم که جشنواره ها با مسابقات تفاوت زیادی دارند. در جشنواره ها یکسری هنرمند سطح بالا کار خود را ارائه می نمایند و رتبه بندی هم در آنها وجود ندارد یعنی اول و دوم ندارند، اما در مسابقات به داوری و محک زدن سطح نوازندگان می پردازند و رتبه و امتیاز نوازندگی آنها اعلام می شود. در هر صورت نوازنده ایی که بداند قرار است در مقابل دیدگان جمعیت زیادی به اجرا بپردازد قطعاً در جهت رفع نقایص نوازندگی خود گام های پر شتاب تری بر می دارد که در نهایت همگی این عوامل باعث پیشرفت موسیقی کشور هم خواهد شد.

 

حضور نوازندگان از سایر نقاط کشور (غیر از تهران) را در این جشنواره چگونه ارزیابی می کنید؟

خوب بود، نوازنده های خوبی از شهرهای مختلف در این جشنواره شرکت کرده بودند، حتی تعدادی از آنها به فینال هم راه پیدا کردند، حالا شاید روز فینال نتوانستند تمام توانشان را در نوازندگی به کار گیرند و قابلیت های خود را به نمایش بگذارند ولی قبلش نوازندگی بهتری از خود نشان داده بودند. در این دوره ما نوازندگان خوبی از مشهد، قم و اصفهان داشتیم حالا نمی دونم از کرمان هم کسی حضور پیدا کرد یا نه.

 

شما سطح این دسته از نوازندگان را چگونه دیدید؟

بعضی از این نوازندگان سطح خوبی داشتند، بعضی هم اصلاً خوب نبودند. یعنی تعدادی از آنها با موسیقی اصیل فلامنکو آشنایی داشتند، ریتم را صحیح می نواختند و اصول دیگر فلامنکو را رعایت می کردند، من نوازنده کاخنی را در بین آنها دیدم که دقیقاً کارش را صحیح انجام می داد. این خیلی خوب و مهم بود. اما عده ایی هم بودند که حقیقتاً از فلامنکو چیزی نمی دانستند فقط با اجرای ریتم های نا منظم که می توان گفت ارتباطی با فلامنکو نداشت کارشان را عرضه کردند، یک اجرای سولئارس دیدم که با پالماس همراهی می شد ولی شخصی که  پالماس اجرا می کرد کاملاً از روی ناآگاهی به همراهی گیتار می پرداخت، چرا که اصلاً پالماس او ربطی به سولئارس نداشت. شاید آنها نمی دانستند که قواعد فلامنکو را باید رعایت کنند و از این قواعد شناختی نداشتند، البته برعکس این موضوع هم بود یعنی کسانی که خوب اجرا کردند، ولی متاسفانه تعداد کسانی که ضعیف اجرا می کردند بیشتر بود.

 

از نظر شما تفاوت سطح نوازندگان تهران با نوازندگان سایر نقاط ایران تا چه میزان است؟

ببینید، من خودم نوازندگان شهرستانی زیادی را می شناسم که از سطح بالایی برخوردارند، مثلاً در قم ما نوازنده فلامنکو سطح بالا داریم، اصلاً کسی که امسال نفر اول این جشنواره شد اهل کرج بود، اما یک مسئله در این بین وجود دارد که مهم است و آن اینکه اطلاعات موجود و روند تبادل آن در تهران به مراتب بالاتر از شهرستان هاست. در واقع می توانم بگویم آموزش فلامنکو با ریتم و کمپاس را برای اولین بار من به همراه دوست عزیزم آقای کاوه ناصحی پایه گذاری کردیم. قبل از آن اصلاً کمپاس در ایران معنی و اهمیتی نداشت، فلامنکو را با کاخن و پالماس کسی اجرا نمی کرد، بنده اعتقاد دارم از لحاظ آماری روند انتقال اطلاعات صحیح فلامنکو در تهران بیشتر از شهرستان هاست، چرا که در اینجا حداقل من چهار یا پنج نفر را می شناسم که فلامنکو را استاندارد درس می دهند. اما متاسفانه معلم بد هم زیاد داریم، در همین تهران که هزاران نفر و شهرستانها هم که فراوان، یعنی آن مدرس اطلاعات پایه ایی هم از فلامنکو ندارد و فلامنکو درس می دهد، این موضوع کار را خراب تر می کند زیرا علاقه مند مبتدی شناخت زیادی از فلامنکو ندارد و با آموزش های این افراد به بی راهه می رود. اما در تهران خیلی از افراد هم هستند که تلاش می کنند و در جهت اشاعه هنر اصیل فلامنکو گام بر می دارند، در شهرستانها هم باید روال به همین صورت پیش رود، بسیاری از شاگرد های خود من از شهرهای مختلف ایران برای کلاس به تهران می آیند. رشت، قم، علی گودرز، اصفهان، اردبیل و ... که این روند می تواند به اصلاح راه فلامنکو در شهرستانها هم کمک کند. به نظر من بالاخره این راه درست می شود ولی باید از یک نقطه شروع کرد و خود هنر فلامنکو کم کم راه پخش شدن را پیدا می کند.

 

با این جواب شما، سوال دیگری به ذهن من آمد. و آن اینکه، آیا شما برای ارتقاء این موسیقی در سایر نقاط کشور هم برنامه ایی دارید؟

من واقعاً دوست دارم برای ارتقای موسیقی فلامنکو در سایر نقاط کشور تلاش کنم، اما متاسفانه مشغله های زندگی چنین اجازه ایی را نمی دهد. برای گسترش این هنر دو راه وجود دارد، یکی اینکه هنر جویان این همت را داشته باشند که از راه دور به تهران بیابند و آموزش ببینند و یا اینکه من و اساتید دیگر به آن شهر ها سفر کنیم و با انجام مستر کلاس هایی به هنرجویان کمک کنیم که این مستلزم هزینه های فراوانی است. بنده حقیقتاً این فرصت را پیدا نمی کنم که چنین کاری انجام دهم، پس بهتر آن است که علاقه مندان به تهران بیایند، خود من علاقه مندان و شاگردانی را داشته ام که از دورترین نقاط کشور برای یادگیری به تهران می آمدند، در این زمینه واقعاً هم تلاش  می کردند و به نظر من از بسیاری از هنرجویانی که در نزدیکی من هم حضور داشتند پیشرفت بهتری داشتند. من مطمئنم که اگر این ارتباط قوی تر شود شاهد ظهور نوازندگان بسیار قوی فلامنکو در این شهرها خواهیم بود و در مواردی حتی شاید بهتر از نوازندگان تهران هم شوند چون من این تجربه را دارم، حتی زمانی هنرجوی خانم از اصفهان برای کلاس پیش من می آمد و خیلی خوب هم اجرا می کرد که من کم دیده بودم چنین پشتکاری را. به نظر من  باید این ارتباط قوی تر شود و علاقه مندان مدتی این سختی را تحمل و به یادگیری آن در تهران بپردازند.

 

خوب آیا شما برای گسترش این جشنواره ها تا به حال فکری هم کرده اید ؟

من که نه. این جشنواره ها را در واقع آقای کیوان میرهادی استاد بنده که سالها پیش گیتار کلاسیک را نزد ایشان فرا گرفتم راه اندازی نموده و تلاش های فراوانی برای گسترش آن انجام می دهند، بقیه یا انتقاد می کنند یا کار شکنی، ولی ایشان این همت والا را دارند که این جشنواره ها را راه اندازی و برگزار نمایند. در سبک های مختلفی هم این جشنواره برگزار می شود. کلاسیک، فلامنکو، جز(jazz) و ... در واقع برای برگزاری این جشنواره ها بایستی فردی مدیر با پشتوانه مالی مناسب اقدام کند و دلش هم واقعاً برای هنر بسوزد که این کار کار من نیست و من بلد نیستم. حال این جشنواره ها هر میزان که نقص هم داشته باشند باز جای تحسین دارند چرا که در صورت عدم وجود چنین جشنواره هایی دیگر هیچ برنامه هنری دیگری در این زمینه نخواهیم داشت و فقر برنامه های هنری در این زمینه محسوس تر خواهد شد.

 

سوالی که در ذهن همیشه بوده این است که، آیا می توان این جشنواره ها را در سایر رشته های فلامنکو غیر از نوازندگی هم اجرا نمود مثلاً جشنواره خوانندگی یا جشنواره های ساز های کوبه ایی فلامنکو؟

فکر می کنم چنین کاری بسیار سخت شاید هم غیر ممکن باشد. یکی از دوستان عزیز بنده یعنی آقای حسن نجف با علاقه زیادی که خودش داشت به سمت خوانندگی فلامنکو رفت و خوب موفقیت هایی هم در این زمینه کسب کرد. اما این موفقیت شخصی است، یعنی یک نفر چنان علاقه ایی به خوانندگی فلامنکو داشته که با پیگیری های زیاد به سطح خوانندگی رسیده، چون اینجا نه کلاس است و نه استاد، فضای موسیقی کشور هم جواب نمی دهد، در واقع ما باید ابتدا این زمینه های هنری را گسترش، سپس به برگزاری جشنواره در آنها فکر کنیم. باید به این نکته باندیشیم که آیا فضای موسیقی کشور اجازه استفاده از اساتید اسپانیایی را می دهد که به ایران بیایند و آموزش های لازم را به علاقه مندان بدهند یا خیر؟ این مسئله به مسئولان هنری کشور بر می گردد. یعنی آیا به این کار اصلاً مجوز داده می شود یا نه؟ این دیگه دست ما نیست بهترین راه این است که برای هر بخش از هنر فلامنکو از اساتید اسپانیایی این هنر دعوت و وی به اجرای مستر کلاس هایی در ایران بپردازد. پرداخت هزینه های این کار را هم علاقه مندان فلامنکو تقبل خواهند کرد و من مطمئنم اساتید موسیقی اسپانیا هم استقبال می کنند، ولی تا به حال که شرایطش مهیا نشده است، ما ابتدا باید به این موضوع دقت کنیم و سپس به برگزاری جشنواره های متعدد در تمامی رشته های فلامنکو بپردازیم.

 

حمایت نهادهای رسمی از برگزاری این جشنواره ها چگونه بوده است ؟

نهاد های رسمی حقیقتاً حمایتی از این جشنواره ها انجام نمی دهند، در واقع می توان گفت موسیقی ایران خودجوش به جلو می رود و برگزاری این جشنواره ها نیز خودجوش است، فضا بایستی کم کم باز شود تا این جشنوارها بهتر و بیشتر برگزار شوند. امروزه نسبت به سال های گذشته فضای جامعه باز تر شده، بنده زمانی را به خاطر دارم که داشتن ساز گیتار حتی در تهران هم ممنوع بود ولی خوب یواش یواش بهتر شده است، ولی نظر شخصی من این است که ما نباید خیلی منتظر حمایت نهادهای رسمی باشیم، یعنی انتظاری هم نداریم، چون عادت کرده ایم.

 

اگر یک چنین جشنواره هایی در سایر شهرستانهای ایران برگزار شود شما تا چه میزان از آنها حمایت می کنید؟

حمایت بنده فقط حمایتی معنوی است، یعنی می توانم افراد را برای شرکت در این جشنواره ها تشویق کنم، اتفاقا چندی پیش صحبت برگزاری این جشنوارهها در برخی شهر ها که فضای باز تری دارند را با دوستان انجام دادیم، منتها بایستی ابتدا به این موضوع فکر کنیم که آیا می توان این جشنواره ها را در این شهرها برگزار کرد. یعنی حین برگزاری این جشنواره ها مشکلی پیش نمی آید که باعث لغو آن شود. این موارد خیلی مهم است و بایستی پیش بینی شود. من از انجام این جشنوارهها حمایت صد در صد می کنم، حال در هر زمینه ایی از موسیقی که می خواهد باشد. اصلاً جشنواره های سازهای ایرانی باشد من حمایت خودم را اعلام می کنم.

 

خوب کمی به موسیقی فلامنکوی ایران و سوالات پیرامون آن بپردازیم. به نظر شما موسیقی فلامنکو در ایران در دهه اخیر به اهداف مورد نظر اساتید پیشگام در این امر رسیده است یا خیر؟

به همه اهداف که نرسیده است ولی پیشرفت زیادی داشته است. زمانی که یک هنرآموز پانزده یا شانزده ساله جلوی من می نشیند و قطعات سنگین فلامنکو را به زیبایی اجرا می کند من به پیشرفت این هنر در کشور پی می برم. خود من زمانی که برای اولین بار به همراهی کاخن و پالماس به اجرای کنسرت پرداختم خیلی از مخاطبین را دیدم که حتی نمی دانستند ما چه اجرا می کنیم. یواش یواش ارتباط برقرار شد و ما الان علاقه مندان کم سن و سالی را می بینیم که بسیار سنگین و زیبا اجرا می کنند. شما بایستی به روند پیشرفت توجه کنید، نمودار پیشرفت صعودی است، شیب این نمودار ممکن است زیاد نباشد، که ما باید امکانات کشور را هم بسنجیم. ما توی یک کشور پیشرفته هنری زندگی نمی کنیم که انتظار پیشرفت سریع موسیقی را هم داشته باشد، امکاناتی برای پیشرفت نیست با همه این محدودیت ها، علاقه مندان به سختی منابعی بدست می آورند و تمرین می کنند. خوب، ظهور اینترنت هم به پیشرفت این هنر کمک خوبی کرده است، ولی من پیشرفت این هنر در کشور را به حساب هوش و استعداد علاقه مندان می گذارم.

 

شما چه توصیه ایی برای هنرمندان پخش شده در کشور جهت اجرا و عرضه آثارشان دارید؟

به نظر من از همین مسابقات به عنوان نقطه شروع استفاده کنند. در واقع این مسابقات محک خوبی است برای نوازندگان فلامنکو در جهت آگاهی از سطح نوازندگی خود، مسئله بدی که در نوازندگی وجود دارد این است که علاقه مندی تمرینات زیادی را پشت سر می گذارد و تصور می کند که کار او در سطح بالایی قرار دارد، در صورتی که نقاط ضعف فراوان و عدیده ایی دارد که غافل از آنهاست. او با شرکت در چنین مسابقاتی به جایگاه واقعی خود پی می برد و تا کار او مورد داوری و کارشناسی قرار نگیرد نمی تواند به ماهیت نوازندگیش پی ببرد. امسال خوشبختانه اولین سالی بود که هر چهار داور این مسابقات گیتاریست های فلامنکو بودند، این داوران کسانی هستند که کتاب منتشر کرده اند، آلبوم ضبط نموده اند و کنسرت های متعددی را برگزار کرده اند. در دوره های قبل نوازندگان سازهای دیگر را برای داوری موسیقی فلامنکو دعوت می کردند و آن روند اصلاً مناسب نبود، اما امسال این فرصتی مناسب بود برای شرکت کنندگان در این مسابقات که آنها برای پی بردن به جایگاه واقعی خود در فلامنکو مورد کارشناسی داوران فلامنکو قرار گیرند. نوازنده ابتدا باید جایگاه واقعی خود را پیدا کند، سپس کم کم به اجراهای عمومی روی آورد، منتها ابتدا باید صحیح آموزش دیده باشد، نباید قبل از کارشناسی اساتید فلامنکو خودش را نوازنده فوق العاده ایی ببیند. این خیلی مهم است.

 

شما به عنوان یکی از اولین افرادی که به ضبط کاست فلامنکو در ایران روی آوردید روند ضبط این آثار را در کشور چگونه می بینید؟

البته تاکنون زیاد کار فلامنکو در ایران ضبط و انتشار پیدا نکرده است. خوب، کار آواز ماتادورها که من به همراهی کاوه ناصحی بیرون دادیم اولین کاری بود که تمامی قطعات آن ریتم داشت و ریتم صحیح در آن استفاده شده بود، در آن زمان کسی نبود که بتواند صحیح پالماس یا کاخن را بنوازد و این اولین آلبومی بود که با موسیقی فلامنکوی صحیح بیرون آمد.

بعد از آن، کاست پرشیاناس بود که من آهنگسازی و نوازندگی گیتار این آلبوم را به عهده داشتم، شش قطعه فلامنکو که ساخته خود بنده بود و دو قطعه جز با تنظیم خودم بود، از آن به بعد چند ضبط توسط افراد دیگری انجام گرفت که بعضی از آنها خوب و بعضی نه، چندان تعریفی ندارند. ولی کلاً ضبط آثار فلامنکو در ایران خیلی پراکنده است، یعنی به صورتی نیست که فکر کنیم هر ساله تعداد زیادی کار به بازار عرضه می شود و ما بتوانیم روند آن را بررسی کنیم، کار ضبط آلبوم فلامنکو هم در ایران یک امر شخصی است و در این امر نمی توان افراد را با هم مقایسه نمود. من فکرم کنم کلاً پنج کاست فلامنکو تا به حال انتشار پیدا کرده است که دوتا از این کاست ها را خود من بیرون داده ام. این امر خیلی نوپاست و تا به حال آنقدر گسترش نیافته که من در مورد آن اظهار نظر کنم. البته شنیده ام که نوازنده جوان فلامنکوی کشور آقای حسین کمانی هم در حال ضبط آلبومی است که باید منتظر انتشار آن ماند تا در مورد کارش قضاوت نمود .

 

خوب علت توقف دو سه ساله اخیر شما در امر ضبط آلبوم را می توانید برای ما ذکر کنید؟

البته بنده در سال های اخیر بیشتر گرفتار کارها و زمینه های شغلی خودم بودم و فرصت مناسبی برای ضبط و انتشار آلبوم نیافته ام اما الان که مشغول صحبت با شما هستم بنده در حال ضبط آلبومی متفاوت با سایر آثار ضبط و منتشر شده در این زمینه هستم و پیش بینی می کنم که تا سه یا چهار ماه آینده آن را روانه بازار کنم. البته این بستگی به همکاری ارشاد در زمینه صدور مجوز های لازم دارد، قدم بزرگی را که من در این آلبوم برداشته ام استفاده از خواننده اصیل اسپانیایی با نام رائول میکو است، این گام بزرگی است که خواننده اسپانیایی در کنار شما به اجرای موسیقی بپردازد.

 

قطعات این آلبوم چی؟ آیا ساخته خود شما هستند؟

در این آلبوم حدود شش یا هفت قطعه فلامنکو ساخته و تنظیم خود من است که در پنج قطعه از آنها آقای رائول میکو به خوانندگی می پردازند، دوتا از قطعات هم در موسیقی جز آماده شده اند. این گنجاندن موسیقی جز در آلبوم های بنده هم به این علت است که موسیقی فلامنکو رابطه نزدیکی با جز پیدا کرده است، شما در آثار نوازندگان بزرگی مثل توماتیتو و ویسنته آمیگو هم که دقت می کنید می بینید که در آلبوم های آنها معمولاً یکی دو تا قطعه جز وجود دارد، علت آن هم این است که موسیقی جز روی فلامنکو تاثیر زیادی گذاشته و باعث ترقی آن شده است.

 

و توصیه آخر شما به علاقه مندان موسیقی ؟

البته بنده در حدی نیستم که بخواهم برای علاقه مندان موسیقی توصیه یا تعیین تکلیفی داشته باشم، ولی به عنوان کسی که سالیان سال در موسیقی فلامنکو فعالیت می کند از علاقه مندان فلامنکو درخواست می کنم برای یادگیری این موسیقی از کلاس های اشخاصی استفاده کنند که دارای  پیشینه مشخصی در فلامنکو هستند و هنرجویان حتماً این پیشنه را مورد مطالعه قرار دهند. این نکته مهمی است، کسی که معلم موسیقی است در هر سبکی، بایستی توسط شاگردش در مورد او تحقیق شود که آیا این شخص اصلاً خودش بلد هست این موسیقی را بنوازد یا نه؟ کنسرتی را اجرا کرده یا نه؟ آلبومی را بیرون داده یا نه؟ اینها موارد مهمی است که باید به آن دقت شود، چون ما متاسفانه افراد سود جوی فراوانی در موسیقی داریم که باعث تحمیل هزینه های فراوان و گذشت سالیان زیادی از عمر هنر جویان می شوند بدون آنکه ذره ایی فلامنکوی اصولی را به هنرجو آموزش داده باشند و نهایتاً این امر منجر به سرخوردگی و یاس آن علاقه مند خواهد شد. این از جمله موارد بسیار مهمی است که من از همه هنرجویان موسیقی می خواهم با حساسیت خاصی به آن بپردازند.

  

از اینکه وقت گرانبهایتان را در اختیارمان قرار دادید متشکریم.

من نیز از همه شما متشکرم

 

 

 

 

 

تاریخ: ۱۳۸۸/۷/۲۵

محقق و نویسنده: میثم امینی زاده