رافائل آمارگو، پایه های کار خود را بر روی تئوری دوئنده لورکا با نمایش جدیدی به نام لا دیفیسیل سن سیئز(la dificil sencillez) نشان می دهد.

 

 

 

 

این برنامه که بطور مشترک با پیلار تاوورا(pilar tavora) کارگردانی و مدیریت شده است، طبق لایحه ای، از تاریخ 20 آگوست تا 20 سپتامبر 2009 در محل teatros del canal در شهر مادرید برگزار می گردد.

بازگشت رافائل آمارگو به برنامه لورکا، نه به صورت یک شاعر، بلکه به صورت یک مدرس می باشد. این هنرمند متولد گرانادا، مقدمه کارش را با برنامه ‘Juego y teoría del duende’
( بازی و تئوری دوئنده) که در سال 1993 طی یک سخنرانی در بوئنوس آیرس آرژانتین انجام داده بود شروع کرد و این مبحث را به عنوان پایه ای برای نمایش جدید خود‘La difícil sencillez’ قرار داد. او به عنوان کارگردان و طراح رقص این پروژه جدید، کارش را با پیلار تاوورا به عنوان کارگردان رقص هنرهای دارماتیک بر روی صحنه به اشتراک می گذارد. دیگر افراد این برنامه نیز شامل خوزه لوییس مونتون(jose louis monton)و خوان پارییا(juan parilla) به عنوان کارگردان موسیقی، مانوئل مولینا به عنوان هنرمند مهمان و فرانسیس مونته سیونس (francis montesions) به عنوان طراح لباس، و در حدود ده رقصنده و نوازنده برای اجرای زنده می باشند. این اجرا، که برای اولین بار از 20 آکوست تا 20 سپتامبر درTeatros del Canal مادرید برگزار می شود، نوعی دگرگون ساختن بسیاری از استیل های فلامنکو می باشد. رافائل آمارگو توضیحات و دستورکارهای خود را به مطبوعات در رابطه با این برنامه جدید خود ‘La difícil sencillez’ با این موضوع پایان داد که: من گمان می کنم که خودم سبک لورکا هستم.

 پیلار Távora ، که خود در قسمتی از صحنه و کارگردانی هنر نمایشی نیز نقش دارد اضافه می کند که: پایه تمام اینها، ایده لورکا در نمایش درام است که بدون استفاده از آنها این کار هیچگونه شور و هیجانی نخواهد داشت، و اگر چه همه چیز به طور غیر قابل توصیفی، حول محور'duende' می چرخد، اما به آسانی باید آنرا پذیرفت که این در صورتی به وجود می آید که ما آن را بخواهیم. ایده دیگر این اجرا، نشان دادن ارتباط مهم مرگ است، که بدون صحبتی از اشعار به نمایش در می آید.

وی همچنین اینطور فکر می کند که: این موضوع، تمرکز رافائل آمارگو بر روی نوع متفاوتی از رقص است، با توجه به اینکه او احساسش از راه های متفاوتی از هنر آندلس به وجود آمده است و در این برنامه حقیقتا، صداقت موضوع این است او که در حال بکار بردن نام کسی یا فدریکو گارسیا لوکار به صورت بیهوده نیست.

 

و این اجرا چیزی است که در هفت سال اخیر، خود را پس از ایجاد موفق برنامه‘Poeta en Nueva York’( شاعر در شهر جدید) توسط این هنرمند اهل گرانادا، دوباره از فدریکو گارسیا لورکا الهام گرفته است. تفاوت این دو در این است که به جای توسل به ابیات او، در این موقعیت، وی پایه های کار خود را بر روی سخنرانی در مورد ( بازی و تئوری دوئنده)که متن آن توسط نویسنده ای در سال 1993 در کوبا و آرژانتین به او داده شده است قرار داده است. از نقطه نظر رقصنده ها نیز، متن این کار بسیار دشوار است، زیرا این برنامه انجام یک کار نمایشی دراماتیک نیست، بلکه نسبتا یک نمایش با سخنرانی می باشد.

 

 

این duende 'بر روی صحنه توسط خواننده و آهنگساز مانوئل مولینا، کسی که قطعا تأکید دارد که این برنامه به آسانی و کامل و در عین حال پیچیده باشد به اجرا و نمایش درخواهد آمد، و این دقیقا همان چیزی است که نشان می دهد رافائل آمارگو چگونه اشعارش را مانند این بیان می کند:

او مظهر دوئنده است با اشعارش، مختصر اشعاری که حرف های زیادی را فقط در دو خط می گویند.

 

طرز قرار گرفتن هنرمندان شامل گیتاریست خوزه لوییس مونتون و نوازنده فلوت خوان پاریا به عنوان نویسنده موسیقی و کارگردان های موسیقیایی و در حدود 10 نوازنده و خواننده جهت اجرای این کار زنده، یک گروه رقص سازمان دهی شده با شش رقصنده اصلی و سه رقصنده مکمل، متشکل از کسانی مانند، ونسا گالوز(vanesa galvez)، الی آیالا (Eli Ayala)، ناچو بلانکو(Nacho Blanco)، و همچنین همکاری ویژه ای از ماریا لا کنه خو (maria la conejo) می باشد. اکیپ افراد این برنامه با اشخاص دیگری ماننده کارلوس بسیای(Carlos Bessia) نور پرداز و فرانسیس مونته سیونس (francis montesions) طراح لباس تکمیل می گردد.

تاریخ: 1388/6/3

مترجم: حجت کلانتری

منبع: دنیای فلامنکو